Η νύχτα του Βραβεία Goya Στη Βαρκελώνη, κάτι που κυοφορούνταν εδώ και μήνες επιβεβαιώθηκε: Οι «Κυριακές» ανακηρύχθηκαν η ταινία της χρονιάς στον ισπανικό κινηματογράφοΗ μεγάλου μήκους ταινία της Alauda Ruiz de Azúa έχει κερδίσει τα πιο πολυπόθητα βραβεία και έχει φύγει από το Αμφιθέατρο του CCIB ως ένα σημαντικό αποκορύφωμα μιας ιδιαίτερα λαμπρής σεζόν.
Εν τω μεταξύ, η 40ή τελετή απονομής βραβείων Ακαδημία Κινηματογράφου έχει επιδείξει μια ορισμένη ισορροπία μεταξύ του κινηματογράφου των διαφανών συναισθημάτων του «Κυριακές» και το πιο ριζοσπαστικό και αισθητηριακό στοίχημα «Σιράτ»Το άλλο μεγάλο φαβορί. Ενώ η πρώτη ήταν στο επίκεντρο εκείνο το βράδυ, η δεύτερη συγκέντρωσε τεχνικές διακρίσεις που ενισχύουν τη θέση της στο διεθνές κύκλωμα.
«Κυριακές»: από το Σαν Σεμπαστιάν μέχρι την κατάκτηση των βραβείων Γκόγια
Η ταινία της Alauda Ruiz de Azúa έφτασε στην γκαλά με 13 υποψηφιότητες και ένα άψογο ιστορικό πίσω του: Χρυσό Κοχύλι στο Σαν ΣεμπαστιάνΕίχε εξαιρετική πορεία στο box office και μια κοινωνική συζήτηση που συνεχίζει να αυξάνεται από την κυκλοφορία του. Από αυτές τις υποψηφιότητες, έχει υλοποιηθεί Πέντε βασικά βραβεία Γκόγια: Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου, Καλύτερης Α' Γυναικείου Ρόλου και Καλύτερης Β' Γυναικείου Ρόλου, γεγονός που την καθιστά τη μεγάλη νικήτρια της έκδοσης.
Η ταινία εστιάζει Η ιστορία της Αϊνάρα, μιας 17χρονης κοπέλας που ανακοινώνει την απόφασή της να γίνει μοναχή σε μοναστήρι. Αφού μεγάλωσε σε θρησκευτικό σχολείο, η ανακοίνωση προκαλεί έναν συναισθηματικό σεισμό στην οικογένειά της, η οποία διχάζεται ανάμεσα στο να σεβαστεί την απόφασή της και στο να προσπαθήσει να την σταματήσει, φοβούμενη μήπως τη χάσει για πάντα. Αυτό που θα μπορούσε να είναι ένα συμβατικό θρησκευτικό δράμα, μετατρέπεται σε ένα πολύ λεπτό πορτρέτο της... τα προσωπικά ρήγματα μιας σύγχρονης οικογένειας.
Αντί να περιορίζεται σε μια διατριβή υπέρ ή κατά της θρησκείας, η ταινία του Ruiz de Azúa πατάει σε ολισθηρό έδαφος: Κάθε θεατής μπορεί να δει σε αυτό είτε έναν εορτασμό της πίστης είτε μια έντονη κριτική της ικανότητας του θεσμού να προσελκύει ιδιαίτερα ευάλωτους νέους.Αυτή η μέση οδός, όπου συνυπάρχουν η θρησκευτική πεποίθηση, το τραύμα και η έλλειψη ακρόασης, είναι ακριβώς αυτό που έχει προκαλέσει έντονες συζητήσεις και πολύ ενθουσιώδη κριτική.
Η σκηνοθέτης έχει επιμείνει επανειλημμένα ότι για εκείνη Η θρησκεία είναι απλώς η σπίθα που πυροδοτεί τη σύγκρουση.Αυτό που τον ενδιέφερε, εξήγησε, ήταν η παρατήρηση της οικογένειας ως ενός «ζωντανού οργανισμού» που μπορεί να είναι καταφύγιο ή φυλακή και που βρίσκεται σε συνεχή μεταμόρφωση. Υπό αυτή την έννοια, η ταινία παρουσιάζεται ως οικογενειακό μελόδραμα τεράστιας συναισθηματικής ακρίβειας, την οποία πολλοί θεατές βιώνουν σχεδόν ως μια ψυχολογική ιστορία τρόμου λόγω του τρόπου με τον οποίο ο πρωταγωνιστής είναι παγιδευμένος ανάμεσα σε εξωτερικές πιέσεις και εσωτερικές πληγές.
Στον εμπορικό τομέα, Οι «Κυριακές» ξεπέρασαν εύκολα τις 650.000 θεατές στους κινηματογράφους και έχει ξεπεράσει 4 εκατομμύρια ευρώ σε έσοδα στην Ισπανίακατατάσσεται ανάμεσα στις πιο δημοφιλείς εγχώριες παραγωγές της περασμένης χρονιάς. Η επιτυχία της στο box office ενισχύθηκε περαιτέρω μετά σεζόν βραβείων Και, με τα βραβεία Γκόγια στο χέρι, όλα δείχνουν ότι θα συνεχίσει να κερδίζει κοινό.
Τα πέντε βραβεία Γκόγια που επιβεβαιώνουν το φαινόμενο
Τα βραβεία της βραδιάς ήταν πολύ αποκαλυπτικά. Η ταινία «Κυριακές» κέρδισε το βραβείο Γκόγια για την καλύτερη ταινία, επικρατώντας έναντι «Το δείπνο», «Μασπαλόμας», «Σιράτ» y 'Κουφός'Η εταιρεία παραγωγής Σάντρα ΕρμίδαΣυνοδευόμενη από τους Manu Calvo, Marisa Fernández και Nahikari Ipiña, υποστήριξε από τη σκηνή ότι Το στοίχημα σε προσωπικές ιστορίες είναι επίσης μια πολιτική απόφαση και τόνισε ότι υπάρχουν ακόμη πολλές προκαταλήψεις που πρέπει να ξεπεραστούν όταν μιλάμε για πίστη, ψυχική υγεία ή οικογενειακά μοντέλα.
Στην ομιλία του, ο Hermida έστειλε ένα άμεσο μήνυμα στους θεατές: Υπενθύμισε ότι ο κινηματογράφος που τολμά να αντιμετωπίσει τις αντιφάσεις έχει νόημα μόνο αν βρει ένα κοινό πρόθυμο να τον συνοδεύσει.Αφιέρωσε τη νίκη σε αυτούς, ευχαριστώντας όσους συνεχίζουν να υποστηρίζουν τις ισπανικές ταινίες στους κινηματογράφους και να διατηρούν, με την παραδοχή τους, ένα είδος παραγωγής που δεν έχει πάντα εγγυημένη επιτυχία.
Στην ενότητα διευθύνσεων, Η Αλαούντα Ρουίζ ντε Αζούα έγινε η τέταρτη γυναίκα σε τέσσερις δεκαετίες του Γκόγια που κερδίζει το βραβείο Καλύτερης ΣκηνοθεσίαςΣυμμετέχοντας σε μια λίστα που ήδη περιλάμβανε τους Icíar Bollaín, Isabel Coixet και Pilar Miró. Η σκηνοθέτης αναγνώρισε ότι το έργο γεννήθηκε εν μέσω αμφιβολιών και κάποιου φόβου για το πώς θα γινόταν δεκτή μια τέτοια ιστορία το 2026, αλλά εξήγησε ότι σε ένα συγκεκριμένο σημείο της διαδικασίας η ομάδα αποφάσισε να το αγκαλιάσει πλήρως και να αποδεχτεί τους κινδύνους του.
Ο Γκόγια να Καλύτερο πρωτότυπο σενάριο έχει ενισχύσει αυτή τη θέση: η Ακαδημία έχει επιδιώξει να εκτιμήσει ένα στυλ γραφής που Αποφύγετε τις παχιές γραμμές και αφήστε χώρο για να τοποθετηθεί το κοινό.Η ίδια ιστορία επιτρέπει σχεδόν αντίθετες ερμηνείες, κάτι ασυνήθιστο στον κινηματογράφο υψηλού προφίλ, κι όμως έχει βρει απήχηση τόσο στους κριτικούς όσο και στους θεατές.
Όσον αφορά την ερμηνεία, η ταινία έχει εδραιώσει την κυριαρχία της με δύο βασικά βραβεία. Η Πατρίσια Λόπεζ Αρνάιζ κέρδισε το βραβείο Γκόγια για την καλύτερη ηθοποιό για τον ρόλο της ως Μαίτε.Η άθεη θεία ενσαρκώνει την έντονη αντίσταση στο θρησκευτικό κίνημα της ανιψιάς της. Η ίδια έχει ομολογήσει ότι ένιωθε ότι ο χαρακτήρας «υπήρχε ήδη μέσα της» και έχει ευχαρίστησε τον σκηνοθέτη που της προσέφερε έναν ρόλο που της επιτρέπει να μιλήσει για η αόρατη βία στην παιδική ηλικία και η δυσκολία να συντροφεύεις τον πόνο των άλλων χωρίς να επιβάλλεις το δικό σου όραμα.
Ο πέμπτος Γκόγια της βραδιάς για το «Los domingos» ήταν για Καλύτερη Β' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Nagore Aranburu, η οποία υποδύεται την Ηγουμένη του μοναστηριού. Ο χαρακτήρας της, κλειδί για την προσέγγιση της πρωταγωνίστριας στη μοναστική ζωή, αποφεύγει το κλισέ της τυραννικής εξουσίας και κινείται σε ένα πολύ πιο διφορούμενο πεδίο, κάτι που η Ακαδημία έχει αναγνωρίσει ως ένα από τα επιτεύγματα της ταινίας.
Από τη μεγάλη οθόνη στο Movistar Plus+: πώς και πού να παρακολουθήσετε την ταινία
Η επίδραση των «Κυριακών» δεν περιορίζεται στα φεστιβάλ και τα θέατρα. Το Movistar Plus+ πρόσθεσε την ταινία στον κατάλογό του στις 27 Φεβρουαρίου.λίγες ώρες πριν από την τελετή απονομής των βραβείων Γκόγια. Η στρατηγική επιτρέπει Όσοι δεν μπόρεσαν να το δουν στους κινηματογράφους, μπορούν τώρα να το ανακαλύψουν στο σπίτι τους., εν μέσω κύματος ενδιαφέροντος λόγω της φρενίτιδας των μέσων ενημέρωσης γύρω από τα βραβεία.
Στην πλατφόρμα, παρουσιάζεται πρακτικά ως Απαραίτητη προβολή για όποιον θέλει να παρακολουθήσει τη συζήτηση για τον σύγχρονο ισπανικό κινηματογράφοΗ ιστορία της Αϊνάρα αντιμετωπίζεται με έναν τρόπο, αλλά αφομοιώνεται με έναν άλλο: είναι μια από εκείνες τις ταινίες που, αντί να τελειώνουν με τους τίτλους τέλους, επεκτείνονται σε μεταγενέστερες συζητήσεις, οικογενειακές διαμάχες και συζητήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Το καστ, με επικεφαλής τον νεοφερμένο Μπλάνκα ΣορόαΣυμπληρώνεται με ονόματα όπως Miguel Garcés, Juan Minujín, Mabel Rivera και η ίδια η Nagore AranburuΗ Σορόα ενσαρκώνει την έφηβη που ανακοινώνει το κάλεσμα της, ενώ ο Γκαρθές υποδύεται τον πατέρα της, παγιδευμένο ανάμεσα στην ανάγκη να την προστατεύσει και το συναίσθημα της απώλειας της κόρης του. Ο Μινουχίν προσθέτει μια χροιά στο ανδρικό συναισθηματικό τοπίο της ιστορίας και ο Ριβέρα αντιπροσωπεύει έναν από τους ενήλικες πυλώνες της οικογένειας.
Το κύριο επίσημο επίτευγμα του Ruiz de Azúa είναι η κατασκευή μια αφήγηση σε διαρκή ισορροπία μεταξύ κατανόησης και υποψίαςΜερικοί θεατές ερμηνεύουν την ταινία ως μια υπεράσπιση της πίστης που βιώνεται με έναν οικείο και ελεύθερο τρόπο, ενώ άλλοι τη βλέπουν ως μια καταγγελία του πώς ορισμένοι θεσμοί προσφέρουν καταφύγιο σε τραυματισμένους ανθρώπους χωρίς να αντιμετωπίζουν τη ρίζα της βλάβης τους. Η δύναμή της έγκειται ακριβώς σε αυτή τη μέση λύση.
Γι' αυτό και πολλοί αναλυτές δεν διστάζουν να το κατατάξουν, εκτός από οικογενειακό δράμα, και στα οι πιο ανησυχητικές προτάσεις του πρόσφατου ευρωπαϊκού κινηματογράφουΧωρίς να καταφεύγει σε συμβατικά τροπάρια τρόμου, η ταινία καταφέρνει να μετατρέψει μια απλή επιλογή ζωής σε πηγή ανησυχίας: σε ποιο βαθμό είναι μια ριζική απόφαση απαλλαγμένη από μια ανίατη πληγή και μια οικογένεια που δεν ήξερε πώς να την ονομάσει;
Με τα πέντε βραβεία Γκόγια στο χέρι, Οι «Los domingos» έχουν γίνει ένα ουσιαστικό σημείο αναφοράς για την κατανόηση της τρέχουσας κατάστασης του ισπανικού κινηματογράφου.Η πορεία του, από τα χειροκροτήματα στο Σαν Σεμπαστιάν μέχρι την επιτυχία του στο box office και την άφιξή του στις πλατφόρμες streaming, χαράζει την πορεία ενός συνόλου έργων που έχει καταφέρει να συνδεθεί με πολύ διαφορετικά κοινά χωρίς να θυσιάσει την πολυπλοκότητα. Και, πάνω απ' όλα, επιβεβαιώνει ότι υπάρχει ακόμα χώρος για ταινίες που είναι αρκετά ανησυχητικές για να σε κάνουν να σκεφτείς, αλλά και αρκετά για να παραμείνουν στο μυαλό σου πολύ αφότου έχεις φύγει από το σινεμά ή έχεις κλείσει την τηλεόραση.
